"Niech wiedza będzie naszym bogactwem, a wychowanie ozdobą"

Psycholog szkolny

 

 

Kontakt z psychologiem szkolnym


Anna Jarczak-kontakt poprzez pocztę elektroniczną ajarczak@vp.pl lub kontakt telefoniczny poprzez wychowawcę (wychowawca udostępni zainteresowanym rodzicom nr telefonu  pani psycholog).

środa godz. 10.30-11.30 oraz czwartek w godzinach od 12.30 do 14.30.


 



Jak organizować warunki pracy oraz motywować dziecko do nauki w czasie epidemii? – wskazówki dla rodziców

 

Szanowni rodzice!

 

W tym nietypowym czasie, kiedy musimy ograniczyć kontakty do niezbędnego minimum i nauczyć się trochę inaczej funkcjonować spróbujmy pomóc dzieciom przyswajać wiedzę i umiejętności tak, aby robiły postępy w rozwoju i jednocześnie były szczęśliwe i radosne.


Oto kilka zasad postępowania:

  1. Zorganizujcie dzieciom stały harmonogram zajęć w danym dniu tak, aby miały one określony czas na naukę, prace domowe, rozmowę z rówieśnikami i rozrywkę. Wszystkie te czynności są ważne. Najlepiej gdyby nauka odbywała się w godzinach, w których dziecko dotychczas chodziło do szkoły. Im wcześniej ustalicie z dziećmi te zasady i im bardziej będą one przejrzyste – tym łatwiej się one do nich przyzwyczają i je zaakceptują.

  2. Sporządzajcie grafik czynności, które dziecko ma do wykonania na dany dzień, a po wykonaniu zadań – niech dziecko odznaczy te, które zrealizowało. To z pewnością będzie mobilizowało dzieci do dalszej pracy i uczyło ich obowiązkowości.

  3. Zadbajcie o odpowiednie warunki do nauki: miejsce odosobnione, spokojne, bez rozpraszających bodźców, takich jak: telewizor, telefon, zabawki, itp. Nadmiar bodźców będzie rozpraszał, odciągał od nauki, utrudniał koncentrację uwagi i wydłużał czas nauki w nieskończoność.

  4. Jeżeli jest więcej niż jedno dziecko – zadbajcie aby dzieci w miarę możliwości uczyły się w tym samym czasie (jedno dziecko może w tym czasie korzystać z komputera, a drugie rozwiązywać zadanie, czytać książkę albo powtarzać materiał). Dzieci lubią mieć poczucie, że są traktowane sprawiedliwie.

  5. Interesujcie się tym, co dziecko ma zadane – w przypadku wątpliwości skontaktujcie się z nauczyciel wychowawcą, jednak pamiętajcie aby nie robić tego codziennie bo to zwalnia dzieci z odpowiedzialności i dbania o swoje sprawy.

  6. Nie wyręczajcie dziecko w odrabianiu lekcji bo nie będzie robiło postępów! W sytuacji, gdy dziecko wymaga pomocy – spróbujcie udzielić mu wskazówek, zachęćcie do dalszej pracy i szukania odpowiedzi, naprowadźcie na właściwy tok rozumowania. Stwarzajcie sytuacje, w których dziecko może działać i wykonywać różne rzeczy SAMODZIELNIE! To będzie uczyć dzieci pokonywania trudności, będzie budować w nich pozytywny obraz siebie oraz pewność siebie. Dzieci nauczą się, że do różnych rzeczy dochodzi się nie zawsze łatwą drogą, ale często wymaga to przełamywania własnych słabości. Jednak w konsekwencji takie postępowanie przynosi więcej radości.

  7. W sytuacji zniechęcenia pokazujcie dzieciom postępy, jakie uczynili, zachęcajcie je wskazując bardziej sukcesy niż porażki, chwaląc za naukę i poświęcony czas a nie jedynie krytykując za niechęć i zbyt małe efekty pracy. Starajcie się wystrzegać takich rzeczy jak: moralizowanie, straszenie, zawstydzanie, przekupywanie, nadmierne karanie, porównywanie z innymi dziećmi.

  8. Stwórzcie w domu atmosferę miłości, radości i akceptacji dziecka. Starajcie się też aby nauka w waszym domu była wartością (dziecko powinno mieć świadomość, że edukacja jest praktyczna i czyni życie łatwiejszym).

  9. Budujcie pozytywne relacje dziecka z nauczycielem (Nigdy nie krytykujcie nauczycieli w obecności dzieci!). Gdy dziecko źle wyraża się o nauczycielu, narzeka na niego - starajcie się wykazać zrozumienie dla potrzeb dziecka i zachęćcie je aby poszukało rozwiązania problemu, pomóżcie w poprawieniu relacji.

  10. Zachęcajcie dzieci do utrzymywania kontaktów z rówieśnikami poprzez komunikatory społeczne i telefoniczne, jednak nie może to być ich główna aktywność w czasie nauczania zdalnego ani też forma na poradzenie sobie z niemożnością rozwiązania niektórych zadań (odpisywanie od innych kolegów).

  11. Osobiście bądźcie dla nich przykładem mądrego spędzania czasu w domu (gdy rodzice będą pasywnie spędzać czas wolny, niewłaściwie go wykorzystując – dzieci będą także czerpać taki wzór!).

 

Anna Jarczak, psycholog szkolny

 


 

Co mówić dzieciom o koronawirusie i w jaki sposób?

 

Nagle nasze codzienne życie stało się inne: z dnia na dzień zostały zamknięte szkoły, zakłady pracy, wyludniły się ulice, zmieniły się programy telewizyjne, w inny sposób korzystamy z wielu urzędów, a nawet sklepów. Do każdego z nas codziennie docierają setki różnych informacji o koronawirusie, w tym również te najgorsze - o rosnącej liczbie przypadków śmiertelnych, o tym, że wszyscy jesteśmy zagrożeni.

 

Jak w takiej sytuacji mają odnaleźć się dzieci? Co one czują? Czy się martwią? A może cieszą się bo nie trzeba chodzić do szkoły, bo wracają rodzice z zagranicy, bo tyle rzeczy dzieje się naraz?

 

Po pierwsze, ponieważ dzieci są różne, to pewnie każde dziecko przeżywa tę sytuację inaczej, po swojemu. Po drugie, nastrój i uczucia dzieci mogą się zmieniać każdego dnia. Po trzecie, dzieci widzą i obserwują, co się dzieje w ich otoczeniu, a więc rodziców – smutnych bądź wesołych, spokojnych bądź nerwowych, rodziców, którzy próbują poradzić sobie w nowej sytuacji, albo takich, którzy przede wszystkim narzekają i z niepokojem patrzą w przyszłość.

 

Z całą pewnością od mądrości rodziców, od ich postępowania, od tego, co będą mówić swoim dzieciom i jak się będą zachowywać, zależeć będzie samopoczucie dzieci, tych małych (kilkuletnich), i tych większych (nastoletnich). Oto kilka wskazówek, które pomogą Wam na co dzień w rozmowie z pociechami:

 

  • obserwujcie dziecko, jak radzi sobie z rzeczywistością, jakie uczucia przeżywa, zwracajcie uwagę, czy dziecko zadaje pytania o chorobę, czy samo szuka informacji na temat koronawirusa; bądźcie czujni bo dziecko może ukrywać swój niepokój i robić „dobrą minę do złej gry” albo w ogóle unikać tematu bo to je „przerasta”, a może nie chce dodatkowo obciążać i tak zatroskanych już rodziców,
  • starajcie się, aby rozmowy o koronawirusie nie były głównym i jedynym tematem rozmów w domu w tym czasie,
  • nie uspokajajcie dzieci w ten sposób, że nic się nie dzieje; nawet najmłodsze dzieci zauważają zmiany (np. dziecko nie musi iść do przedszkola/szkoły, mama nie idzie do pracy, itd.),
  • starajcie się wykonywać w miarę możliwości rutynowe czynności i nie śledźcie ciągle informacji o epidemii; zadbajcie też o ograniczony dostęp do tych informacji przez Wasze dzieci (warto skierować ich zainteresowania na inne tematy, co nie oznacza braku gotowości do rozmów o epidemii i zagrożeń z nią związanych),
  • wytłumaczcie spokojnie dzieciom, dlaczego w tej chwili nie mogą odwiedzać dziadków (że to w trosce o ich zdrowie, że tak jest z chorobą zakaźną), zachęćcie je, aby telefonicznie rozmawiały z dziadkami (co zapewni ich o tym, że są zdrowi),
  • jeśli dziecko chce rozmawiać o koronawirusie – bądźcie otwarci i chętni do rozmowy, jednak nie koncentrujcie się jedynie na czarnych scenariuszach i dramatycznych doniesieniach, np. o ilości śmiertelnych ofiar albo zbyt małej liczbie respiratorów, podkreślcie raczej, że zrobicie wszystko, aby nie zachorować, a jeśli nawet ktoś zachoruje, to wytłumaczcie, kto takiej osobie udzieli pomocy; w rozmowie zachowujcie spokój, ale też i rzeczowość, na pytania dziecka, na które nie znacie odpowiedzi (np. o czas trwania epidemii) – mówcie otwarcie, że nie wiecie,
  • pokazujcie dzieciom różne sposoby na zmniejszenie niepokoju, lęku (np. rozmowa online lub rozmowa telefoniczna z przyjacielem, gra edukacyjna, wspólne obejrzenie filmu, wysiłek fizyczny); dorośli mogą zachęcić dziecko aby samo znalazło sposób na relaks, mogą też opowiedzieć dziecku w jaki sposób oni radzą sobie ze stresem,
  • jeśli dziecko jest złe, smutne nie zaprzeczajcie jego uczuciom, starajcie się wesprzeć go, wysłuchać, porozmawiać,
  • ze starszymi dziećmi rozmawiajcie o tym, jak ważna jest wrażliwość na ludzi, empatia, poczucie solidarności i pomocy starszym, uczcie ich odpowiedzialności za siebie i innych, zwróćcie uwagę na zdrowy styl życia (nie należy jednak nadmiernie moralizować ani też zastraszać, zachęcać i odpowiadać na potrzebę rozmowy ale nie zmuszać do niej),
  • stwórzcie miłą, przyjazną i bezpieczną atmosferę w domu, starajcie się aby dziecko widziało, że pomimo zmian – realizujemy nadal obowiązki i dostosowujemy się do okoliczności po to, aby zadbać o swoje zdrowie i zdrowie bliskich, powiedzcie dzieciom, że sytuacja za jakiś czas na pewno wróci do normy,
  • jeśli u dziecka zauważycie wysoki lęk, niepokój związany z baniem się o swój stan zdrowia albo stan zdrowia kogoś z rodziny – skontaktujcie się z psychologiem.

 

 

Anna Jarczak, psycholog szkolny